ANGKOT 1000

         

            Dina hiji poé, sakola dibubarkeun dina tabuh sabelas beurang. Kumargi sakolana badé dianggo kanggé kagiatan lomba. Murid-murid ngabring, pasedeuk-sedeuk kaluar ti gerbang sakola. Raray-rarayna pinuh pisan ku kabungahan. Kabungahan kusabab bisa ngagaduhan waktos anu leuwih kanggé ngaistirahatkeun awak anu biasana di paksa ajeg dugi ka pateupang adzan ashar.

            Abdi anu biasana unggal dinteun dianteurkeun kasakola, dijemput deui ti sakola. Dinteun ayeuna kusabab uihna siang kénéh abdi nyobian uih ka bumi naék angkot nyalira. Kumikiranana ogé abdi geus ngarasa bungah. Bungahna ogé teu pupuguh. Ngan dina hate téh asa jadi manuk anu leupas tina kurung. éta gé saukur rarasaan.

            Ti sakola ka pamegatan angkot téh kedah papah heula lamina teu langkung ti sapuluh menit. Barang dugi ka pamegatan angkot, jol  angkot datang. Teu nungguan nanaon deui abdi naék, gék diuk dina korsi ngigir dina angkot anu belah kenca. Angkot téh teu buru-buru maju, malahan mah ngeutém heula rada lami. Dileubeut angkot téh aya hiji ibu-ibu nunyandak budak alit, dua murid sakola anu calikna dina jok payuneun abdi. Aya hiji calo sareng sopir anu calikna di payun. Budak angkot anu tadi dipangkon ku ibuna ceurik gogoakan kacida tarikna. Ninggal tina kesangna mah moal tebih tipanaseun éta budak téh. Si ibu nyobaan ngarépéhkeun budakna.

 “Jep…jep..atos atuh atos sakeudap deui ogé lungsur.” Éta budak henteu barung jempe malahan narikan ceurikna.

“Tuh tinggal di payun ogé lungsur, da ujang mah kuatannya, jempé atuh!” Raray si Ibu ninggalkeun raut anu hariwang jeung rada sieun.

Akhirna mah budak leutik éta jempe. Teu kungsi lila angkot téh maju. Di parapatan jalan si Ibu turun sareung budakna. Masihkeun artos duarébu kasopir teras papah ngajauhan mobil.  

            Ari dipipikir, nembé kaingetan ari abdi téh kedah lungsur dimana? Timangsa éta abdi teu ngeunah haté. Dina pikiran téh ngan aya kasieunan teu bisa dugi ka bumi. Késang tiis geus karasa nyurucud tina taar. Teu kapikiran abdi kedah kumaha. Ret kakatuhu ret kakenca, asa teu puguh titingalieun milarian jalan anu katinggal familiar kangge abdi tapi da acan pernah ngaliwatan ieu jalan.Najan tos di bejaan yen uih teh naék angkot ieu. Abdi terang kedah nganggé angkot ieu dipasihan terang ku Paijang (pun rama).

Dina jajalanan bade uih Abdi naros ka Paijang “Ja, mun Abdi badé uih nyalira kumaha? Paijang tuluy ngawaler “Nya naék angkot wéh, dua kalieun naék angkot”. Kusabab tetep panasaran Abdi naros deui “ Angkot na angkot numana? Kan angkot téh seer..?” “Éta tah nu éta” Ceuk si Paijang bari tutunjuk kana angkot anu bulicat-buliceut. Teu puguh kamana nunjuk na téh. “Numana ja? warna naon?” Abdi jadi beuki panasaran. “Anu warnana bodas héjo” Si paijang ngawaler bari nunjuk kanu angkot warna bodas biru. “ Naha Ja, da éta mah warna bodas biru sanes bodas héjo”. Abdi nembalan bari rada seserian. “ Nya atuhlah da katinggal kubapa mah héjo ta teh. “ Teras ari turunna dimana? Abdi naros bari luak-lieuk nginget-nginget jalan anu tos kaléwatan. “ pami turunamah turun di terminal wéh”. “Oh muhun atuh, ari terminal téh palih mana ja?” Abdi katutuluyan nanya. “ Anu caket pasar, cobian geura engké ku bapa dituduhkeun béh terang”. Kusabab kajadian ieu ogé Abdi hoyong nyobian naék angkot.

Nembeé kaingeutan tah kedah turun dimana, turunn téh kedah di terminal. Ayeuna hiji masalah lengsér tapi datang masalah anyar. Ari terminal téh palih mana? maenya wé kedah tataros ka supir angkot. leheung mun supir angkot na bageur, tapi katinggalnamah asa teu pibageureun. Rarayna ge tadi ninggal asa jamedud teu puguh, pedah tadi ninggal kapengkeur. Ciganamah ngitung panumpang nu aya dina angkot manehna. Ari barang ret mereun ngan aya tilu urang éta gé budak sakola wungkul. Namina gé budak sakola ongkos angkotna leuwih murah tibatan nu sejena. Cigana si supir téh malik ka payun deui make Raray anu sebel.

Tilu urang anu aya dina angkot téh Abdi, sareng dua budak sakola anu asal sakolana sami sareng Abdi. Dua-anana istri nu hiji nganggé tiung nu hiji teu nganggé tiung. Di tinggal-tinggal mah éta téh pasti senior. Pedah salami MOPD teu acan sakali-kali ninggal. Sakalina ninggal pasti sami-sami anu di-MOPD lantaran MOPD ieu diayakeun saminggu saacan sakola anu biasa lebet. Jadi intinamah kelas dalapan (dua SMP) sareng kelas salapan (tilu SMP) nuju lalibur kénéh. Dua budak sakola éta pasti kelas dalapan atawa kelas salapan. Palingan anu salaku pengurus organisasi anu ngirinngan terjun kanggo nga-MOPD budak-budak anyar lebet/katampi. MOPD téh waktos dimana murid anyar dikenalkeun suasana diajar di tempat nu anyar, cara diajana, ngawartosan bentenna SD sareng SMP, masihan terang nama guru-guru, kepala sakola, motto sakola, visi sakola, jeung misi sakola.

Dina MOPD, aya sesi kanggé uulinan atawa raramean. Biasana senior masihan tugas anu teu tiasa di sebut biasa. Misalna dipiwarang ngapalkeun nami pengkeur batur, dipasihan waktos lima belas menit teras entosna ditarosan. Anu ngawalerna lepat dipasihan sanksi. Sanksina rupi-rupi aya nu dipiwarang maca puisi, nyanyi-nyanyi, joget, dugi ka skot jam ogé aya. Pokokna mah sésina raramean weh. Organisasi – organisasi anu aya di sakola ogé ngenalkeun organisasina. Anu tos biasamah OSIS, Paskibra, Pramuka, PMR, sareng organisasi tambihan sanésna.

Hiji-hiji organisasi ngenalkeun organisasina, mimiti ti asal-usul, saha pembimbingna, saha ketuana, sareng naon waé kagiatanana. aya sadinten khusus kanggé show off sadayana organisasi. Paskibra mintonkeun baris berbaris anu kacida rapihna. Seer pisan anu jadi hoyong ngiringan ekskul paskibra. ngiringan organisasi téh sok disebat ogé ngiringan ekskul. Ekskul (Ekstra Kulikuler) teh kangge nambihan kagiatan sakola supados teu lieur-lieur teuing diajarna. tujuanana diayakeun show off  the kangge ngeyang perhatosan budak anyar supados hoyong ngiringan kana ekskul anjeuna. Anu jadi perhatosan Abdi teh nyaéta Pramuka. Pramuka téh mintonkeun baris-berbaris ogé tapi bentenna téh Pramuka mah ditambihan ku bandera smapur (anu gunana kanggo masihan isyarat) sareng piriwit morse.Anu show off bagian bandera teh namina teh Érna. Abdi terang ka teteh ieu téh kusabab pernah lebet ka kelas ngajarkeun sadayana perkawil pramuka.

Barang ninggal ka payun, katinggal si teteh aya dipayun, disisi jalan ciganamah ngantosan angkot. Ari pas bade ngaliwatan si teteh ateun the si teteh the megat angkot ieu pedah angkotna ereun weh. Hate Abdi geus jadi bungah kusabab bias tatanya kasi tetehna. Dina pipikiran teh tos kabayang naon waé anu kedah ditaroskeun. Nu bade ditaroskeun teh pasti nukahiji mah terminal the palih mana? teras ditambihan basa – basi, teras naroskeun ogé mayar angkot the sabaraha? bilih leupat weh, kumaha mun mayarna leuwih teuing? kan si sopir angkotna untung Abdi na nu rugi. Tapi tos lami angkot ereun si teteh teu burung naek. Ari pek the si teteh the naek ka angkot anu pengker. Anu warnana hejo muda. Parasaan the pinuh deui ku kasedih. Anu taadina mikir bias salamet tina hiji masalah kalaka balik deui ka hiji masalah.

Kusabab teu aya nu naek, angkot maju deui. Maju tapi lalaunan. Hate teh meuni ratug. teu terang kedah kumaha deui. Ceuk pun rama mah terminal teh cakeut pasar. Sa tebih – tebihna ge pasarlah pasti katinggali. Nu ngarana pasar mah pasti katinggalina rame. Bakal seer nu dagang deui. Abdi nyobin ngarepehkeun kasieun. Nya sugan – sugan ari dina kaayaan tenang bisa – bisa nanya ka batur atuh. Teu kabatur ka tukang angkotlah. Mimiti we Abdi the ngadoa. Sugan we ku gusti dikabulkeun. Abdi the hoyong dugi ka bumi dina kaayaan salamet.

Teu lami ti eta, aya ibu – ibu duaan megat angkot, terus angkot teh ereun weh. Dua ibu – ibu tadi langsung naek. Barang gék si ibu – ibu  langsung nyarita “ Bu, ari endog ayeuna sabaraha?” si Ibu anu nganggé acuk bereum naros ka Ibu anu nganggé acuk héjo. Si Ibu anu nganggé acuk héjo ngawaler “ Ayeuna teh dua puluh opat” Si Ibu katinggal reuwas terus langsung nembalan “ Naha nya bu, asa naek wae?” “ muhun da bu, ari usum kieu mah sok nararaek harga naon – naon teh ”  Si Ibu nyariosna meuni percaya diri teh. “ Muhun bu, ayeuna ogé moal balanja seer – seer teuing ah..” Si Ibu mere beja ka si Ibu nu hiji deui. “Muhun bu, susuganan engke turun deui harga teh”

Ibu –ibu anu aya dina angkot tuluy ngobrol masalah harga anu nararaek. Abdi mah da atos teu aya kaperyigian ngan tiasa ngadengerkeun weh. Ibu – ibu mah kitunya sok riweh kumasalah harga. Abdi mah lieur rek turun dimana. Ibu – ibu eta teh rek kamarannya? Eta pertarosan jol – jol ngalewat. Kela mun teu salah dangu mah da tadi the bade balanja ceunah tah dua Ibu – ibu teh. Bener teu nya? sugan weh turun dipasar. Engke pas si Ibu turun Abdi gé bde ngiring turun. Sugan ieu the doa anu tos ddikabulkeun kunu maha kuasa. Ayeunamah hate the atos lumayan tenag. Tapi ari kasieun mah angger we aya keneh. Tapi tibatan tadi mah ayeuna mah  geus rada mendingan.

Dina payuneun SD angkot ereun, Abdi the teu terang naha beut ereun? singhoreng bensinna tos tinggal sakedik ceunah. Abdi terang kusabab sopir na nyarios “Punteunnya bu, Ieu bade ngalebetan bensin heula, mun teu dilebeutan kumaha mun  mogok ditengah jalan, bahaya nya bu.” sareng abdi karek terang ogé ieu angkot the sanes ereun di SD tapi di gigireun tukang bensin éceran. Si Ibu na ngawaler “ muhun jang sok weh”.  Tuluy eta ibu – ibu ngobrol deui. “Jang ari ongkos naek teu?” Si Ibu – ibu nanya ka sopir angkot. Si Ibu nyebut jang ka si sopir lantaran ditinggali – tinggalimah pasti leuwih ngora tis i Ibu – ibu. “Teu bu, sami wae ongkosmah” Si sopir ngawaler. “ tuh nya jang kitu, ari harga kadaharan teh nararaék tapi ari penghasilan mah anggeur. Kudu kumaha atuh ari Ibu teh?” Si Ibu kalaka ciga nu curhat. Ciganamah eta masalah artos teh masalah anu kawilang ageung kanggo Ibu.

Saatos di eusian bensin, angkot maju deui. Teu rada lami budak sakola nyebut “kiri” tuluy turun tiluanana di payuneun bumi. Ciganamah bumi salah sahiji budak sakola eta. Bade ngerjakeun tugas kelompok meren. Tapi sajajalan eta budak sakola tiluan jararempe. kalaka wé ngoprek HP. sibuk sorangan. Mun di pikir – pikir mah Hp teh asa jadi candu. Mending wéh ngobrol langsung ciga Ibu – ibu dari pada sibuk sorangan ngoprek Hp bari sura – seuri sorangan. Tos ditinggali mah éta meren nu nyebabkeun Abdi alim atawa hese bade naros ka budak sakola anu tiluan eta the. atos mah sénior. Pedah we ka sénior mah asa ségan kumaha kitu. Jaba ogé sibuk sorangan kabehannana.

Angkot tuluy maju, teu lila si Ibu nyebut kiri teras turun. abdi ogé ngiring turun wéh. Masihkeun artos lima rebuan ka calo na. teras diangsulan opat rebu ku calona. Berarti mayar angkot teh sarébu. Dina hate aya kabungahan kusabab geus aya dipasar. Ayeuna mah tinggal naek kana bagendit weh. Lamun naék angkot bagendit mah Insya Allah moal kasasar. Tos terang deuih kedah turun dimana. Da atos biasa naék angkot bagendit mah.

Abdi mapah heula sakedap ka katuhu, badé naék angkot bagendit anu tos katinggal ku soca. Bungahna. Tos dugi dina angkot Abdi nungguan heula da émang ceunah saur batur mah angkot bagendit mah da ngetem na sok lami nungguan pinuh heula. Mun tos pinuh kakara maju. Janten Abdi nungguan wé dugi kapinuh. Lami sih tapi da baé  kumaha deui. Atos da ieu teh angkot, angkutan umum. Intinamah mobil nu batur lah kitu. Jadi teu bisa samena – mena. Barang angkot pinuh karek weh maju. Pinuh na ge sanés pinuh deui atos didedet pisan.

Ti pasar ka bumi abdi teh lamina aya satengah jam an. Ayeuna karék dugi satengahna. Dina angkot tos kawilang lowong da tos seer anu tarurun. Tapi angkot ogé sok ereun – ereunan keneh da aya nu megat. Angkot teh majuna teu kawilng laun teu kawilang téréh. Biasa – biasa lah.Teu karasa sakedap deui Abdi téréh dugi kabumi. Abdi nyiapkeun artos sarebu dina panangan katuhu. Tos dugi di payuneun bumi énggal – énggal Abdi nyebatkeun “kiri” teras angkot ereun pas dina payuneun bumi. Abdi turun teras masihkeun artos sarébu terus weh lumpat kabumi. Kusabab ku bungah teuing teu karasa asa dibawa lumpat sorangan kitu.

Pas dugi kabumi, Abdi nyeubatkeun salam “ Assalamualaikum wr.wb.,,,,”  Abdi rada ngagorowok bari mukakeun panto. Pun rama di bumi reuwaseun naha beut tos dugi ka bumi deui “ naha tétéh tos dugi kabumi? uih sareng saha ? da si bapa mah didieu keneh nuju ibak ? ” pun ibu langsung nanya panjang lebar. Abdi langsung wéh nyaritakeun yén abdi teh naék angkot. Nyobian naék angkot. Ceuk pun ibu ogé untung wé tiasa dugi kabumi. Kumaha ceunah mun kalangsu, kan ibu ogé anu khariwang. Teras si Ibu naros “ tétéh, ari mayar angkotna sabaraha?” teras weh diwaler ku Abdi “ sarébu, sakali naek angkot teh. Abdi naék angkot dua kali janten mayar dua rebu. éh séep dua rébu maksad teh” pun Ibu kalakah ngahuleng. “ Mah, naha kitu?” Abdi nanya kan pun ibu. “ Ari tétéh kumaha? maenya ngan mayar sarebu naék angkot bagendit?” pun ibu ngajawab bari maké nada anu rada ambek. “ muhun mah, da mayar sarébu, abdi naék ti pasar téh”. Abdi ngajawab bari aya rasa kasieun. Teras pun ibu gigideug “ naha ari tétéh kedahna mah mayar teh dua rebu, da ti pasar kadieu teh tebih atuh.” pun ibu mapatahan. Jadi dinten ayeuna Abdi naék angkot sarébu dua kali.